Çocuklar, gençler; her şey olabilirsiniz, öğretmen, işçi, doktor, çiftçi… hiçbir şey olamayabilirsiniz de. Ne ki isterseniz “insancık” değil “insan” olabilirsiniz. Sizlerden öncelikli beklentimiz de bu: İNSAN OLMAK! (“İNSAN OLMANIZ!” da olabilir. İkirciklendim.)

Bu yapıt bireyci, kendindenci insancıklarla; toplumcu, özverili, insanı ve doğayı seven insanları sergilemektedir.

The post İnsanlar İnsancıklar appeared first on Bu Kitap Benim.

Masa lambam, karanlık odamın kuytu köşelerini büyük bir azimle aydınlatırken, hüzün çökmüş gecede kendine bir yer bulup vakti gelince usulca kaybolan sigara dumanına fısıldadıklarımı iki kapak arasına sığdırdım.

Bu aralığa; kelepçe vurulamayacak kadar temiz fikirlerimi, erken yiten tebessümlere karşın insan ruhuna büyük bir inatla tutunmuş hüzünleri, kaldırımların soğuk yüzünü, esnaf lokantalarını, susuzluktan toprağı çatlamış mezarları, memeye büyük bir hınçla yapışan bebeğin açlığını, acil servisi girişindeki kan izlerini, yoksulların tok gözlülüğünü, zenginlerin açgözlülüğünü ve yalnızlığımın bam telinde özgürlüğe kanat çırpan benliğimi yazdım.

Ne yazmaktan usandım ne de yazdıkça uslandım.

Yol hep vardı. Gittim. Gittim de yazdım da. Ne yazmak bitti ne de yol…

The post Fikrimin Çivisi Çıktı appeared first on Bu Kitap Benim.

“Siz en son ne zaman birisiyle seviştiniz?” diye sorsam,

çığlık çığlığa beni kapının önüne koyacak olan Abide,

özürlü oğlunun yaşayamadığı cinselliği için kuş gibi çırpınıyordu şimdi.

Yeni emzirmeye başlayan utangaç annelerin,

aylar geçip aslında son derece doğal olan süt verme işini kanıksadıkça,

biraz daha pervasızlaşmaya,

memesinin görülmesine ilk zamanlar kadar aldırış etmemesine benzettim şimdiki halini…

The post En İyi Kocaya Mezarlıkta Rastlanır appeared first on Bu Kitap Benim.