Meşhur Venüs gezegeni Yunan Mitolojisi'nde Aşk Tanrısı Eros'un annesi Afrodit'tir. Aşkın tanrıçasıdır. Bu yüzden vajinaya "Venüs üçgeni", yani aşk üçgeni de denir. Bazı vajinalarsa "Bermuda Şeytan Üçgeni" gibidir ve çekimine kapılan penisi daima kendisine ait kılar. Eğer iyi bir Venüs'e sahipseniz hiçbir penis bundan kaçamaz ve hatta orada batmayı bile göze alır. Türküsü bile vardır: "Seher Yıldızı (Venüs) ayırdı bizi, perişan eyledi dost ikimizi…" (Diğer adı da Zühre'dir ve zührevi hastalıklar tabiri de buradan gelir.) Penisle vajinanın ilişkisi fişle priz gibidir. Uyum varsa "şarj" işlemi kaçınılmazdır.

Vajinaların özgürleşemediği bir toplumda, gergin penisler o toplumu savaş alanına çevirirler. Vajinalar tarafından aşkla sakinleştirilemeyen penislerin sonu hüsrandır.

"Pussy" der Amerikalılar vajinaya. Kelime "kedicik" anlamına da gelir. İşin tuhaf yanı erkeklerle anlaşamadığı için, vajinayla arası açılan kadınlar nedense kedi beslemeye daha fazla düşkünlerdir. Bir İtalyan atasözü der ki, "Kedisi olan kadına güvenmeyin."

The post Bay Mars’ın Rezil Günlüğü – Dilsel ve Cinsel Şiddet Üzerine Denemeler appeared first on Bu Kitap Benim.

Müsait değilim...

Varlığıyla yokluğu bir olanlara müsait değilim

Tüm enerjimi sömürenlere müsait değilim

Boş konuşmalara, anlamsız ilişkilere müsait değilim

Beni yoran insanlara müsait değilim

Kendini bir halt sananlara müsait değilim

Sevgisini hissettirmeyenlere müsait değilim

Egosu kendinden önde gidenlere müsait değilim

Verdiğim emeği hiçe sayanlara müsait değilim

Değerimi bilmeyenlere müsait değilim

Kısacası, bundan sonra mutsuzluğa ben hiç müsait değilim…

The post Gidenler ve Kalanlar appeared first on Bu Kitap Benim.

“Ay dede hiç yardım etmiyordu. Sadece durup izliyordu. Bazen kocaman bir yuvarlak olarak görüyordum onu, bazen ise hiç yoktu. Güneş ise her gün vardı. Güneşi her gün görüyordum. Güneş bir başka misket arkadaşım oluvermişti. Resim defterime bu yüzden hiç ay fotoğrafı çizmemiştim belki de…

Güneş en güzel haliyle tüm resim defterimi renklendiriyordu. Güneşi çizerken de ortasına gülen yüz yapıyordum. Bir defasında güneşe üzgün bir ifade ekledim ama bu ona hiç yakışmamıştı. O günden bu güne güneş; tüm enerjim, hayata tutunuşum, ışığım, yörüngem ve en önemlisi de hayat kaynağım olmuştu. Bulutlu bir resim de çizsem muhakkak güneşi de arasına çizer, gülümseme ifadesini koyardım. Ona her bakışımda ben de gülümserdim çünkü.”

Çocuklar hayal kurar ve yaşatırdı. Yaşayınca da kolay kolay öldürmezlerdi.

Büyüyeceklerini düşünemediklerinden, ölümü de bilmezlerdi.

Sevgisiz hayat, zorunlulukların pençesinde, ayakları prangalara bağlı hayatını idam etmiş insanların, mecburiyet duygusuyla kendi dünyalarındaki karartılarının kırıntılarını toplamasıydı. Hayat kırıntılarıyla değil, kalıntılarıyla varlığı hissedilerek toplanmalı ve yutulmalıydı. Bunun için her şey SEV-ilmeliydi çünkü bütün karanlıklar SEV-giyle aydınlanırdı.

The post SEV – Herkes Hata Yapar Severek Ölmez appeared first on Bu Kitap Benim.